Osoby konsekrowane – świadkami miłości

Konsekracja wywodzi się z języka łacińskiego „consecratio” i oznacza poświecenie. Wyłączenie czegoś z normalnego użytku, z poświęceniem do jakiegoś celu liturgicznego – Bożego.
-W przypadku człowieka oznacza ono przeznaczenie człowieka do jakiegoś zadania w kościele, poświecenie dla Pana Boga – mówi o. Marek Dopieralski, franciszkanin z parafii pw. Św. Trójcy w Kwidzynie. - Jest to również nawiązanie do święta Ofiarowania Pańskiego, kiedy to Jezus zostaje wówczas ofiarowany Bogu i rozpoznany jako Mesjasz.

Kapłan to nie to samo co zakonnik
Życie konsekrowane nie jest jednak tożsame z sakramentem święceń. Święcenia kapłańskie czyli gdy ktoś zostaje księdzem diecezjalnym, nie sprawiają wcale, że ta osoba jest konsekrowana. Konsekracja to raczej równoległa rzecz do sakramentu święceń. W przypadku konsekracji mamy do czynienia przede wszystkim z zakonami czy instytucjami życia zakonnego czy świeckiego. Osobami, które wybrały życie według rad ewangelicznych, życia w ubóstwie, posłuszeństwie i czystości.
-To zresztą przekładało się na powstanie życia mniszego już w pierwszych wiekach – dodaje o. Marek. - Słowo mnich pochodzi od słowa „monachos” – żyjący samotnie (mono - pojedyńczy). W czasach gdy nie było jeszcze obowiązku celibatu byli ludzie, którzy poświęcali swoje życie Bogu wykorzystując właśnie owe trzy rady ewangeliczne: ubóstwa, posłuszeństwa i czystości. Właśnie one wyznaczają szczególny charakter życia konsekrowanego.

Cztery reguły zakonne
Życie konsekrowane prowadzone jest zarówno w linii żeńskiej jak i męskiej. Instytucje życia zakonnego czyli popularnie zakony (od słowa „zakon” oznaczającego „prawo”) zawsze muszą być zatwierdzone przez Stolicę Apostolską.
Obecnie życie zakonne opiera się na czterech podstawowych regułach zatwierdzonych w latach wcześniejszych. Mowa tutaj o regule bendyktyńskiej, franciszkańskiej, augustiańskiej oraz regule zakonów Kościołów Wschodnich tzw. bazyliańskiej.
-Reguła jest takim duchowym testamentem najczęściej założyciela zakonu, który starał się o akceptację u Papieża – wyjaśnia o. Marek. -Poszczególne zakony żyjące według nich posiadają jednak dodatkowo swoje konstytucje czyli odrębne wewnętrzne prawo regulujące sposób życia.

Modlitwa i praca
Zakony dzielą się na w zależności od kategorii podziału na kontemplacyjne i kontemplacyjno - czynne. Pierwszy - zakony typowo kontemplacyjne, skupiające się wyłącznie na modlitwie i liturgii. Drugie - zakony kontemplacyjno-czynne, gdzie dzielą czas swojego dnia pomiędzy modlitwę i pracę. Słynne benedyktyńskie hasło „Ora et labora” - módl się i pracuj, w tym wypadku wyznacza w jakiś sposób bieg życia tych zakonów.
Kwidzyńskie zakony kontemplacyjno - czynne
W Kwidzynie funkcjonuje jeden zakon męski i dwa zakony żeńskie. Wszystkie są zakonami  kontemplacyjno-czynnymi.
- Franciszkanie są właśnie takim zakonem, swoją działalnością wchodząc w posługę kościelną i działalność parafialną – mówi o. Marek Dopieralski. - Uczymy  również katechezy, a więc podejmujemy czyn ewangelizacyjny przez czyn. Podobnie funkcjonują istniejące w Kwidzynie zakony żeńskie sióstr Elżbietanek oraz sióstr Benedyktynek. Siostry również uczą katechezy w szkole oraz pracują w wielu kwidzyńskich parafiach.

Refleksja nad darem poświęcenia Bogu
Dzień 2 lutego to okazja do głębszej refleksji całego Kościoła nad darem życia poświęconego Bogu. Maryja ofiaruje Bogu największy dar, jaki otrzymała czyli swojego syna. Tym samym składa również siebie w ofierze i podobną ofiarę, z miłości do Chrystusa, składają osoby konsekrowane. Podkreślił to Jan Paweł II mówiąc: "Ofiarowanie Jezusa staje się wymowną ikoną całkowitego
oddania własnego życia dla tych, którzy powołani są, aby odtworzyć w Kościele i w świecie, poprzez rady ewangeliczne charakterystyczne przymioty Jezusa: dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo”.